"Ik voel....ruimte."
Deze woorden, zacht uitgesproken door een partner van een maatschap die ik begeleidde, markeerden een cruciaal moment. Niet omdat ze spectaculair waren, maar juist omdat ze zo eenvoudig waren. Tien minuten eerder zat hij nog beklemd in wat hij omschreef als "een koker van paniek en controledwang" bij het bespreken van de hopeloos falende onderlinge samenwerking.
Wat er in die tien minuten gebeurde, was geen rationele herstructurering of strategische heroriëntatie. Het was iets veel fundamentelers: toegang tot een ander emotion scheme, zoals dat heet in emotiegerichte counseling.
In mijn praktijk zie ik hoe mensen worstelen met emotionele patronen die ooit beschermend waren, maar nu belemmerend werken. Deze partner had geleerd dat controle houden hem veilig maakte. Zijn lichaam, zijn gedachten, zijn hele systeem was geprogrammeerd op controle, al bij de minste dreiging van falen.
Wat mij raakte was het moment waarop hij, na volledig zijn angst te hebben ervaren, plotseling toegang kreeg tot een diepere emotie: een kalme, heldere vastberadenheid die ruimte schiep voor nieuwe mogelijkheden.
Dit is de essentie van emotionele transformatie: niet het elimineren of beheersen van emoties, maar het verschuiven van zogenaamde maladaptieve naar adaptieve emotion schemes die natuurlijke veerkracht bieden.
Wat jouw ervaring ook is als leider of professional, of je nu vastloopt in overmatige controle, in conflict-vermijding, of in perfectionisme: onder deze patronen ligt een adaptief emotioneel navigatiesysteem te wachten om herontdekt te worden.
Ik ben benieuwd: herken je momenten waarop je verschuift van een beklemmend emotioneel patroon naar een die ruimte en richting geeft? Hoe voelt dat verschil in je lichaam?
Voor wie geïnteresseerd is in hoe emotion schemes ons leiderschap vormen: in een volgende artikel deel ik meer over hoe je toegang krijgt tot je natuurlijke emotionele kompas.
"Emoties: geen wilde paarden om te temmen, maar wijze gidsen om te volgen."