Een cliënt vertelde me dat mensen zich door haar bedreigd voelen. Al voordat ze iets heeft gezegd. Het zit in haar hele overkomen: stevig, zelfverzekerd, don't mess with me. In de wereld van werk wordt dat vaak gezien als kracht. En dat is het ook. Maar het werkt ook tegen haar, zonder dat ze het doorhad.
Ik vroeg haar terug te gaan naar een recent conflict met haar CEO. Naar zijn gezicht op dat moment. De vlekken in zijn nek. Zijn blik: niet strijdlustig, maar wanhopig. Opeens wist ze het. Ze had meer druk gegeven dan ze dacht. Ook bij iemand met autoriteit. Ook bij iemand die zich niet liet intimideren op papier, maar in zijn lijf wel degelijk iets voelde oplopen.
Grenzenstijl
Dit heeft een naam. In Powered by Emotion™ heet het grenzenstijl: het membraan tussen jou en de ander, dat bepaalt hoeveel informatie en emotie er binnenkomt en naar buiten gaat. Sommige mensen hebben een dicht membraan en een stevige uitstraling. Anderen een open membraan en een zachter signaal. Geen afwijking van een norm. Gewoon je persoonlijke afstelling.
Je eigen uitstraling zie je niet direct. Je leest hem via wat je terugziet bij de ander: de vlekken in de nek, de blik, het moment dat iemand dichtklapt. Als je niet weet hoe je afgesteld staat, weet je ook niet wat je uitzendt. Dan denk je dat je een inhoudelijk gesprek voert, terwijl de ander al is dichtgeklapt nog voor je iets hebt gezegd.
Mijn cliënt dacht dat ze stuurde op het gesprek. Ze stuurde de ander het riet in, en zichzelf erachteraan. Niet omdat ze te stevig is. Maar omdat ze haar stevigheid niet had meegenomen in de rekening.
Dit geldt voor iedere stijl. Een open membraan dat alles binnenlaat werkt net zo goed tegen je: je raakt overweldigd, en de ander voelt zich verantwoordelijk voor jouw staat. Stevig of open, het maakt niet uit. Wat telt is of je je eigen afstelling kent. Anders stuur je met instrumenten waarvan je de uitslag niet kunt lezen.
Weet jij hoe jij binnenkomt bij de ander?